პროფესორ-მასწავლებელთა ყოველწლიური სამეცნიერო კონფერენცია

პლენარულ სხდომაზე მოხსენებებით წარდგნენ:

ფილოლოგიისა და თეოლოგიის დოქტორი, გელათის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი, პროფესორი, დეკანოზი ბიძინა გუნია — „აწ განუტევე მონაი შენი, მეუფეო...“

ისტორიის მეცნიერებათა და თეოლოგიის დოქტორი, პროფესორი სერგო ვარდოსანიძე — „რა გვაერთიანებდა, რა გაგვაერთიანებს“ (ისტორიული პარალელები)

ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი ლელა ხაჩიძე — წმ. გიორგი მთაწმიდელის „წმ. იოანესა და ეფთვიმეს ცხოვრება“ და „ივირონის აქტები“.

დეკანოზმა ბიძინა გუნიამ მოხსენებაში — „აწ განუტევე მონაი შენი, მეუფეო...“ — განიხილა მწუხრის ჟამის ბოლოს განჩინებული მირქმის საგალობელი — „აწ განუტევე მონაი შენი, მეუფეო...“, რომელიც ყველა რანგის მსახურებისას სრულდება და განსაკუთრებული მნიშვნელობისაა.

„ცხონების გზაზე შემდგარი მორწმუნისათვის ღვთისმსახურებაში ჩართულობა სულიერი ცხოვრების უმნიშვნელოვანესი მდგენელია, სადაც ცენტრალურ ადგილს განიკუთვნებს საღმრთო ლიტურგია, რომლის სიღრმისეული წვდომა ევქარისტიული ძღვენის შეწირვის მნიშვნელობის გაცნობიერებაზე გადის. ევქარისტიის საიდუმლოში უცილობელი მონაწილეობისთვის თვით მაცხოვარი მოგვიწოდებს სიტყვებით: „ამენ, ამენ გეტყვი თქუენ: უკუეთუ არა სჭამოთ ხორცი ძისა კაცისაი და სუათ სისხლი მისი, არა გაქუნდეს ცხორებაი თავთა შორის თქუენთა“ (ინ. 6,53). შესაბამისად, განკაცებული ძე ღმერთის გამომსყიდველობითი ქმედების ძალა და მნიშვნელობა მთელ კაცობრიობაზე ვრცელდება, რითაც თითოეულ პიროვნებას ცოდვისაგან დახსნის, განახლების, აღორძინებისა და დასაბამიერ პატივში აღდგენის საშუალება ეძლევა. და თუ პიროვნება მთელი არსებითაა ჩართული საეკლესიო მსახურებაში, მისი სარწმუნოებრივი ხედვა და სულიერი ცხოვრება გაცნობიერებული, გააზრებული და მიზანმიმართულია“, — აღნიშნა მამა ბიძინამ.

შეკითხვას — რა უშლის ხელს ღვთისმსახურებაში ადამიანის გონიერ ჩართულობას? — მამა ბიძინამ წმიდა იოანე დამასკელის სწავლებიდან მოხმობილი არგუმენტებით უპასუხა: „გრძნობა არის ხუთი: მხედველობა, სმენა, ყნოსვა, გემო და შეხება. მსგავსადვე, გრძნობის ორგანოც ხუთია. გვმართებს ვიცოდეთ, რომ ცოდვით დაცემისა და ექსორიის შემდგომ ცოდვა პიროვნებაში ამ ხუთი კარიბჭის გავლით შემოდის და სულიერად აზიანებს მას, აშორებს ქმნილებას შემოქმედისაგან და წუთისოფლის ორომტრიალში ითრევს“ (დამასკელი, 2000: 362–365). „ზემოთქმულის გათვალისწინებით, საზოგადო ღვთისმსახურების მსვლელობა და მისი სტრუქტურა საყურადღებოა სწორედ ამ ხუთი გრძნობის ორგანოს სულიერი დაცვის კუთხითაც, რაც პიროვნების ცოდვისაგან დახსნის, განახლების, აღორძინებისა და დასაბამიერ პატივში აღდგენის საფუძველია“, — ბრძანა მამა ბიძინამ.